Sprachen
Inhalt Wer? Über uns Termine Submissions Untermenü
« zurück

დე, პრესია…

Iunona Guruli (2015)

Leider ist der Eintrag nur auf Englisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

ორსაათიანი ძილის მერე მაღვიძარას ხმა ჩაგესმის. ტვინის რომელიღაც უჯრედი ზლაზვნით იღვიძებს და ზარს მექანიკური მოძრაობით გათიშვინებს. დღეს ეგ უჯრედია მორიგე. დანარჩენებმა იციან, რომ მაღვიძარა კიდევ ორჯერ დარეკავს და მესამე დარეკვამდე შეუძლიათ მშვიდად იძინონ. არა, მეორე დარეკვაზე ნაწილს მოუწევს გამოფხიზლება, იმიტომ, რომ მაგ დროს ანკა გაიღვიძებს და შენ ლოგინში შემოძვრება. მერე თბილ სხეულზე თავის გემრიელი სუნებით მოგეხუტება და შემდეგი ხუთი წუთი ერთად იქნებით თვლემასა და ნებივრობაში.

ცოტა ხანში ნახევრადმძინარე მდგომარეობაში უსვამ პურზე კარაქს და პირველი აზრიც ჩნდება ტვინში:

თავი უნდა მოვიკლა.“

– დე, სკოლისთვის რას მატან? – ისმის ოთახიდან.

– ბანანს და ვაფლს, ხო გინდა? – ეკითხები და თან შენსას მიერეკები:

„ნეტა თავის ჩამოხრჩობა მტკივნეულია? ან ბოლო მომენტში რო შემეშინდეს და აღარ მომინდეს, რა ვქნა…“
 – დე, კიდე გაშტერდი. ჩაიდანი კივის რა ხანია. – რაღაცნაირად დარდიანი გიყურებს შვილი.

– ჰო, მძინავს ჯერ კიდევ… – ძალით  იცინი, მერე მკერდზე იხუტებ და გიჟივით ყნოსავ თმაზე.

„ამბობენ, გაგუდვამდე კისერში ტყდები და ეგრევე კვდებიო… რო არ გადავტყდე?“

***

„დეპრესია მაქვს.“ – კენწეროს რხევით ამბობს ხე.

„რაზე ატყობ?“ – ინტერესდება ხავსი და ყურს ტოტებისკენ იშვერს.

„ფესვები მტკივა.“

„იქნებ გიხმება?“ – დაკვირვებით ათვალიერებს ხავსი კენწეროდან ძირამდე ხეს.

„არა. მაგრამ მინდა, რომ გავხმე…“ – ხე მთელი ძალით ქანაობს  და გაყვითლებულ ფოთლებს აგრესიულად ყრის მიწაზე.

„ნელა, მეც არ მიმაყოლო!“ – ბუზღუნებს ხავსი.

„იქნებ მებაღემ თეთრი წამალი მოგასხას და მოგარჩინოს…“ – სადღაც ფოთლიდან ისმის მუხლუხოს ზანტი ხმა.

„ეგ სათქვენოა. ეგ წამალი მე ვერ მომარჩენს.“ – ამბობს დაღონებული ხე.

„ჰოო, მაშინ არ ვიცი.“ – უკვე სხვა ფოთლისკენ მიიზლაზნება ხმა.

„იქნებ მომჭრან, ჰა?“ – ახლა იმედით არხევს ხე ტოტებს.

„სულ გააფრინა ამან…“ – ფიქრობს ხავსი და თავის დაზღვევის მიზნით ხის ძირისკენ მიჩოჩავს.

***

მალე ბავშვი მოვა სკოლიდან. შენ კიდევ დილიდან საწოლზე წევხარ. საძულველი მზე მაინც ატანს ჟალუზებში. ამიტომ წელათრევით დგები, კომოდიდან იღებ მუქ ნაჭერს და ფანჯრებთან აცაბაცად დაჭედებულ ლურსმნებზე კიდებ. იქნებ ცოტა უფრო დაბნელდეს. ცხელა, მაგრამ ყველა ღრიჭო დაგმანულია. ხმა არ უნდა შემოვიდეს, ბავშვების, ჩიტების, მანქანების, სიცოცხლის…

თითქოს არაფერს აღარ ჭამ, მაგრამ ტუალეტში მაინც წამდაუწუმ გინდება. თავჩაქინდრული და დაღლილი მილასლასებ აბაზანისკენ. იქ ისევ წყალია დაგუბებული.

– სულ რო გავავსო ეს აბაზანა, მერე ჩავწვე და ვენები გადავიჭრა, ვითომ რა… –  ბავშვი არაა ჯერ სახლში და შეგიძლია ხმამაღლა, მშვიდი ღიმილით  ილაპარაკო.

– არა, ანკა მოვა მალე. – ამასაც ხმამაღლა ამბობ და სამზარეულოსკენ მიდიხარ სადილის გასაკეთებლად.

***

„აუ, როგორ მომბეზრდა სხვისი ტრაკნაბანი წყლის ყლაპვა…“ – ზიზღით ამბობს აბაზანა და სუნთქვას იკრავს.

„ეე, ნუ დაიწყე რა ისევ. გაუშვი წყალი.“ – უკმაყოფილოდ ბუზღუნებს საპონი. -„ვერ ხედავ, რო ძირს ვაგდივარ? სანამ შენ სახაპთან გაზასავებენ, ნახევარი აღარ დარჩება ჩემგან.“

სახაპის ხსენებაზე  აბაზანა უფრო მეტი ზიზღით ხროტინებს და წყლის გაშვების შემდეგ მოწყენილ-მეოცნებე ხმით ამატებს:

„აღარ შემიძლია ასე. მე რაღაც სხვა მინდა… აი, რო გავფერადდე და გავლამაზდე. ხალხმა რო შემამჩნიოს და ფოტოები გადამიღოს…“

„..სელებრითობა მოუნდა ამას.“ – ეცინება საპონს, სანამ ვიღაცის ხელი გაბანჯგვლულ იღლიაში ისმევს მთელი მონდომებით.

„შენ რა გესმის. სელებრითობა კი არ მინდა, დეპრესია მაქვს…“ – ისევ სუნთქვას იკავებს აბაზანა და შეურაცხყოფილი  ბუყბუყებს.

„ეგეც სელებრითების ავადმყოფობაა.“ – წაიფილოსოფოსა გალეულმა საპონმა, სანამ არანაკლებ ბანჯგვლიანი ტრაკისკენ გააქანეს.

***

– დე, მოვრჩი. წამო რა გავისეირნოთ! – გეუბნება შვილი და რატომღაც ისეთივე მზრუნველი და შეწუხებული სახით გიყურებს, როგორც დედა გიყურებდა ბავშვობაში მაღალსიცხიანს.

– გავიდეთ, ჰო. – ისევ ეხუტები და ყნოსავ თმასა და კისერში.

ის ველოსიპედით მიქრის წინ, ხანდახან ჩერდება და ღიმილით გიქნევს ხელს შორიდან, სანამ შენ ქუჩის საძულველ ხმაურში და უფრო საძულველ მზეში მიჩანჩალებ. არადა, ვიღაცეებს რაღაც უხარიათ შენს გვერდით.

– შუქნიშანთან დამელოდე, მარტო არ გადახვიდე! – შენი ავტოპილოტი შენს მაგივრად ეძახის ბავშვს  და ფეხს გაჩქარებინებს.

– მდინარისკენ ჩავიდეთ რა, დე. იქ უფრო სიგრილეც იქნება. – ახლა შვილი გყნოსავს და შეგღიმის.

– ჰო, მდინარისკენ… – და სანამ ის წინ მისრიალებს, უკვე  ახალი ფიქრი გცდება ხმამაღლა:

– წყალში რო გადავხტე? ცურვა მაინც არ ვიცი. თან ცხელა და სანამ მოვკვდები, გემრიელად მაინც გავგრილდები.

გვერდიდან ადევნებულ გაკვირვებულ მზერებს, რა თქმა უნდა,  ვერ ამჩნევ.

***

„დეპრესია მაქვს“ – თქვა მდინარემ და ლოდებზე მოხტუნავე ტალღებში ცრემლი შეეპარა.

„დეეეპრესია… დეეეეპრესია…“ – ახმაურდნენ ჭრელი კენჭები და რაკა-რუკით გადავიდნენ ყირაზე.

„შარშან მაგით არ მოკვდა ანთიმოზი?“ – ჩახლეჩილი ხმით იკითხა ბებერმა თევზმა და შეთხელებული ფარფლები ზანტად გაამოძრავა.

„ანთიმოზი რა შუაშია?“ – კინაღამ გაეცინა მდინარეს. „ბადეში არ მოყვა ეგ?“

„ჰო. ა-ღარ-უნ-დო-და-და-ი-მი-ტომ“ – მშვიდად დამარცვლა თევზმა.

მდინარეს შესცივდა და გააჟრჟოლა.

„ჰო, პრინციპში მეც აღარ მინდა.“ – ამოიოხრა. „საჩემო ბადე სადაა, თორემ კი.“

***

საღამოს ტელევიზორის წინ ეხუტებით ერთმანეთს. საბავშვო ფილმია ჩართული. შენ ფიქრში ხარ წასული და მხოლოდ მაშინ იცინი, როცა ბავშვი იცინის. შიგადაშიგ დასმულ შეკითხვებსაც მექანიკურად პასუხობ. ავტომოპასუხის რეჟიმში. თითქოს რაღაცას ხვდება და ფრთხილად გეკითხება:

– დე, მისმენ  საერთოდ?

შენ საქციელზე წასწრებულივით გრცხვენია და ალალად პასუხობ, რომ არ უსმენდი და თხოვ, თავიდან გაგიმეოროს კითხვა. ის კი კითხვის გამეორების მაგივრად, „არა უშავს, დე“-ს გეუბნება, მერე გეხუტება და ბავშვურ ხელებს ზურგზე გითათუნებს.

გარეთ მაშხალებს ისვრიან.

– ე, ფეიერვერკი, დე! – აღფრთოვანებულ სახეს შუშას აჭყლიტავს, „გავალ რა, გარედან შევხედავ…“

ბათქა-ბუთქის ხმაზე შენი ბავშვობა და იარაღიანი ხალხის ქუჩებში სირბილი გახსენდება.

– გადი, ჰო. – უღიმი და აჭინკებულ თვალებზე კოცნი.

კარის ბრახუნი, კიბეზე ჩარბენის ხმა.

„იარაღი რომ მაშოვნინა სადმე“, – ფიქრობ შენ.

***

„დავიხუთე ამ სიცხეში და სივიწროვეში“ –  ამოიოხრა გაძვალტყავებულმა ტყვიამ.

„აუ, შენ კიდე სულ ნუ წუწუნებ რა. ტვინი მოგვეტყნა, ჩემი ძმა!“ – მოესმა ნაცნობი ხმა ქვემოდან.

„ჩვენ რაღა ვთქვათ, ერთმანეთზე რო ვართ მიწყობილები. შენ ცალკე მაინც ზიხარ მანდ.“ – ბოღმა შეეპარა მეორე ნაცნობ ხმას.

„ეეჰ, სიცხე მერე ნახეთ თქვენ, რო გაგვისვრიან…“ – იდუმალი ჩურჩულით შემოვიდა მესამე ტყვია.

„ისე ამბობ, გეგონება უკვე გაგისროლეს,“ – თქვა ისევ პირველმა და დანარჩენების ხითხითიც დაიმსახურა.

გამხდარი ტყვიის ჩუმად ნათქვამი: „ნეტა მართლა გამისროლონ,“ ხმაურში ვერავინ გაიგო.

„მე არა, მაგრამ ასე ამბობენ…“  – დაიმორცხვა მესამემ.

„მოკეტეთ და დამაძინეთ, სანამ მართლა გაგისროლეთ!“ – დასიცხულ-ნამძინარევი ხმით გაბრაზდა ჩახმახი.

„დეპრესია მაქვს.“ – სრულ სიჩუმეში ჯიუტად გაისმა ზემოდან.

***

– დაიძინე ეხლა, უკვე გვიანია. – ამბობ შენ და მორიგი მძიმე ღამისთვის ემზადები, თან წამალს ეძებ უჯრაში.

– დე, შეიძლება რაღაც გკითხო? – გესმის უცებ და ზურგიდან მოხუტებული კნაჭა ხელები შენ აჩქარებულ გულისცემასთან ერთდებიან.

– როგორ მომეპარე ასე ჩუმად, შე მაიმუნო? – ბოლო ძალებს იკრებ, რომ ყელში მოწოლილი ღრიალი გარეთ არ გაასხა. როგორღაც გაღიმებასაც ახერხებ.

– ნინძა ვარ! – ყურთან ხითხითებს.

– კაი, მაგრამ ახალდაბანილი ნინძა სველი ფეხებით რატომ დატანტალებს იატაკზე? – შემდეგ კითხვას სვამ შენ და ხელების დასერვა გინდება, რომ როგორმე ტკივილი გაანელო.

– კედლებზე სირბილით მოვედი. – ხითხითს არ წყვეტს ის და სუნთქვას გიღუტუნებს ყელში.

– კარგი, ჰო. რისი კითხვა გინდოდა? – დალურჯებულ იდაყვზე კოცნი და ფეხის დამდუღვრაზეც კი თანახმა ხარ, ოღონდ რამდენიმე წუთი კიდევ შეძლო მშვიდად ლაპარაკი.

– ხო არ მომატყუებ? – ახლა კალთაში გიცოცდება და ისეთი შიშველი თვალებით გიყურებს, რომ დაბრმავება, დაყრუება და დამუნჯება ერთად გინდება.

– მე შენ ყოველთვის სიმართლეს გეუბნები. – მშვიდად ამბობს ვიღაც მადლიანი შენს მაგივრად და ბავშვს აბურდულ თმაზე ეფერება.

– წამლებს რო სვამ ხოლმე… ზედ რო აწერია… – ახლა თვითონ გარიდებს სახეს და მკერდზე მოხუტებული, გახეთქვამდე მისულ გულისცემას თავის გაბევრებულ დაგა-დუგს უმატებს.

და უცებ შენ ხეზეც ეკიდები, ვენებსაც იჭრი, წყალშიც ხტები, საფეთქელშიც ისვრი, ოღონდ შემდეგი კითხვის მოსმენა აირიდო.

– ჰოდა, დეპრესია რა არის, დე?.. – შვილი გიყურებს დედის, მამის, მეგობრის, შეყვარებულის, შვილის, ღმერთის თვალებით და პასუხს ელოდება.

– დეპრესია, დე? –  თითქოს მართლა საბოლოოდ გიჩერდება გული.

– ჰო… – ჯიუტად გელოდება ის და უკვე საშვილოსნოთიც კი გრძნობ, რომ ღმერთს შენი დაკარგვის სიკვდილივით ეშინია.

– დე, ხვალაც ხო გამატან ბანანს და ვაფლს სკოლაში? და ზეგაც… და სულ…

“…და სულ” – იმეორებ შენთვის და უკვე იცი, რომ სუიციდზე ფიქრი აღარასდროს დაგჭირდება.

– დეპრესია, დე, პრესია. – ამბობ სიცილით, უზარმაზარი სიმძიმე ერთბაშად გეცლება მხრებიდან და ხვდები, რომ ხვალ მზეს სხვანაირად გაუსწორებ თვალს.

≡ Menü ≡
Startseite Inhalt
Termine Submissions
Autor_innen Übersetzer_innen Moderator_innen
Über uns Partner Galerie
Kontakt Blog Facebook
Festival 2016 Events Presse